ما عشقمان را در غبار كوچه ميخوانديم

ما به زبان ساده گلهای قاصد آشنا بوديم

ما قلبها مان را به باغ مهربانی های معصومانه ميبرديم

و به درختان قرض ميداديم

و توپ , با پيغام بوسه در دستان ما ميگشت

و عشق بود ,آن حس مغشوشی كه در تاريكی هستی

ناگاه محصورمان ميكرد

و جذبمان ميكرد, در انبوه سوزان نفس ها و تپش ها و تبسم های دزدانه...