دريا، - صبور وسنگين -

مي خواند و مي نوشت

- "... من خواب نيستم !

خاموش اگر نشستم ،

مرداب نيستم !

روزي كه برخروشم و زنجير بگسلم

روشن شود كه آتشم و آب نيستم !"

***

از تنگناي محبس تاريكي
از منجلاب تيره اين دنيا

 
بانگ پر از نياز مرا بشنو
آه اي خدا ي قادر بي همتا

يكدم ز گرد پيكر من بشكاف
بشكاف اين حجاب سياهي را

شايد درون سينه من بيني
اين مايه گناه و تباهي را

دل نيست اين دلي كه به من دادي
در خون تپيده آه رهايش كن

يا خالي از هوي و هوس دارش
يا پاي بند مهر و وفايش كن

تنها تو آگهي و تو مي داني
اسرار آن خطاي نخستين را

تنها تو قادري كه ببخشايي
بر روح من صفاي نخستين را

آه اي خدا چگونه ترا گويم
كز جسم خويش خسته و بيزارم

هر شب بر آستان جلال تو
گويي اميد جسم دگر دارم

 از ديدگان روشن من بستان
شوق به سوي غير دويدن را

لطفي كن اي خدا و بياموزش
از برق چشم غير رميدن را

عشقي به من بده كه مرا سازد
همچون فرشتگان بهشت تو

ياري به من بده كه در او بينم
يك گوشه از صفاي سرشت تو

يك شب ز لوح خاطر من بزداي
تصوير عشق و نقش فريبش را

خواهم به انتقام جفاكاري
در عشقش تازه فتح رقيبش را

آه اي خدا كه دست توانايت
بنيان نهاده عالم هستي را

بنماي روي و از دل من بستان
شوق گناه و نقش پرستي را

راضي مشو كه بنده ناچيزي
عاصي شود بغير تو روي آرد

راضي مشو كه سيل سرشكش را
در پاي جام باده فرو بارد

از تنگناي محبس تاريكي
از منجلاب تيره اين دنيا

بانگ پر از نياز مرابشنو
آه اي خداي قادر بي همتا