دل من پر می کشید با کبو ترانی که پر واز می کردند به سوی گنبد و سر انجام فرود می آمدند بر روی شفا فیت گنبد فیروزه ایی رنگ ! و من در پیچ و تاب اسلیمی ها ی کاشی های دیوار غلط می خوردم ، بر روی چمن های روشنی که بوی عرفان می دادند! و آن گاه که داخل شدم . از آینه کاری های روی دیوار بوی خدا چقدرواضح به مشام می رسید و من چشمانم می چرخید به دور لوستر ها ی سقف و سپس محو می شدم در آسمان و از خداوند طلب آمرزش می کردم و پیر مردی ، قر آن می خواند در گوشه ایی از آن بهشت مقدّس !! و چه زیبا کلمات قرآن می رقصیدند در میان آن فضای ملکوتی ! و من مست بودم از بوی گل های بهشتی !

ستاره گم شد و خورشيد سر زد
پرستويي به بام خانه پر زد

در آن صبحم ثفاي آرزويي
شب انديشه را رنگ سحر زد

پرستو باشيم و از دام اين خاك
گشايم پر به سوي بام افلاك

ز چشم انداز بي پايان گردون
در آويزم به دنيايي طربناك

پرستو باشم و از بام هستي
بخوانم نغمه هاي شوق و مستي

سرودي سر كنم با خاطري شاد
سرود عشق و ‌آزادي پرستي

پرستو باشم از بامي به بامي
 صفاي صبح را گويم سلامي

بهاران را برم هر جا نويدي
جوانان را دهم هر سو پيامي

تو هم روزي اگر پرسي ز حالم
لب بامت ز حال دل بنالم

وگر پروا كنم بر من نگيري
كه مي ترسم زني سنگي به بالم

معراج

گفت : آنجا چشمه خورشيد هاست
 آسمان ها روشن از نور و صفا است

موج اقيانوس جوشان فضا است
باز من گفتم كه : بالاتر كجاست

گفت : بالاتر جهاني ديگر است
عالمي كز عالم خاكي جداست

پهن دشت آسمان بي انتهاست
باز من گفتم كه بالاتر كجاست

گفت : بالاتر از آنجا راه نيست
زانكه آنجا بارگاه كبرياست

آخرين معراج ما عرش خداست
بازمن گفتم كه : بالاتر كجاست

لحظه اي در ديگانم خيره شد
گفت : اين انديشه ها بس نارساست

گفتمش : از چشم شاعر كن نگاه
 تا نپنداري كه گفتاري خطاست

دورتر از چشمه خورشيد ها
برتر از اين عالم بي انتها

باز هم بالاتر از عرش خدا
عرصه پرواز مرغ فكر ماست