من وتو در فاصله ميان دو سكوت ايستاده ايم

در روزهای خاكستری و خالی از عشق

و فاصله ميان ما را پر ميكند

روزهای انديشيدن به تو

و تنها همين حس قديمی وآشناست

كه در تك تك ياخته هايم جريان دارد

بی هيچ نيازی به انديشيدن

ميدانی كه قلبم حضورت را گواهی ميدهد

و اينگونه است

كه من و تو در فاصله ميان دو سكوت ايستاده ايم

تو سرخوشانه روز های سرسبزيت را ميپوئی

و من هنوز می كوشم تا فراموشت كنم.

و عشق

ازتو گفتن

از خود برای تو گفتن چقدر سخت شده

از تو برای خود گفتن چقدر...؟

بین من و تو فاصله است

چرا؟ که باید باشد.

ولی فاصله را میتوان تغیرداد

باید خواست .... باید خواست

برای حرفهای تازه باید دید تازه پیدا کرد

چشمها را باید شست .جور دیگری باید دید.

من خسته ام .

من دل شکسته ام

خسته از راهی که آمدم ....

روزگارهمچون تازیانه وجودم را غرق خون کرد

من آمدم برای گذر از فا صله ها

من به دنبال ما منم

من به دنبال سرپناهم

به دنبال آنم که التیام دهد زخم های کهنه مرا

زود براه افتادم

زود از آن خسته شدم

ولی من مرد راهم    بگو بیا ...

ببین که چه سبک با ل به سویت می آیم

ببین که چگونه به سویت بال می گشایم

درکوچه باغ دوستی صحبت غیر گفتن خطاست

صحبت از رفتن خطا ست .

روزی که مهربانانه دستم را گرفتی ومرا

با خود به بی نهایت بردی .

دلم را دردست نهادم

ووجودم را به پایت انداختم .

ذهنم آشفته است .

دل حرفهای بسیاری دارد.

اگرنوشتهای پراکنده ام را با ریسمان بهم متصل کنی

خواهی دید که آنها نیزمی گویند..

تورا بخاطر نگاه معصومت .

ودستهای معجره گرت . حرفهای قشنگ وساده ات

تورا بخاطر مهربانیت وشراره وجودت

دوستت دارم ..............

      و عشق، صدای فاصله هاست

               صدای فاصله هایی که غرق ابهامند

                    همیشه عاشق تنهاست!!!

مبعث حضرت رسول اکرم بر همه مبارک باد

افق تاريك؛
دنيا تنگ؛
نوميدی توانفرساست.
می‌دانم.

وليكن رهسپردن در سياهی
رو به سوی روشنی زيباست؛
می‌دانی؟

به شوق نور؛ در ظلمت قدم بردار.
به اين غم‌های جان آزار؛ دل مسپار!
 

كه مرغان گلستان‌زاد؛
- كه سرشارند از آواز آزادی -
نمی‌دانند هرگز؛ لذت و ذوق رهايی را.
و رعنايان تن در نور پرورده؛
نمی‌دانند در پايان تاريكی؛ شكوه روشنايی را.

«فريدون مشيری

شنيدم كه چون قوی زيبا بميرد

فريبنده زاد و فريبا بميرد

شب مرگ ، تنها نشيند به موجی

رود گوشه ای دور و تنها بميرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

كه خود در ميان غزل ها بميرد

گروهی برآنند كاين مرغ شيدا

كجا عاشقی كرد ، آنجا بميرد

شب مرگ ، از بيم ، آنجا شتابد

كز مرگ غافل شود تا بميرد

من اين نكته گيرم كه باور نكردم

نديدم كه قويی به صحرا بميرد

چو روزی ز آغوش دريا برآمد

شبی هم در آغوش دريا بميرد

تو دريای من بودی ! آغوش واكن

كه می خواهد اين قوی زيبا بميرد