ندای آغاز   كفش هايم كو، چه كسی بود صدا زد ـ سهراب؟   آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ مادرم در خواب است و منوچهر و پروانه، و شايد همهء مردم شهر   شب خرداد به آرامی يك مرثيه از روی سر ثانيه ها می گذرد و نسيمی خنك از حاشيهء سبز پتو خواب مرا می روبد بوی هجرت می آيد بالش من پر آواز پر چلچله هاست   صبح خواهد شد و به اين كاسهء آب آسمان هجرت خواهد كرد بايد امشب بروم   من كه از بازترين پنجره با مردم اين ناحيه صحبت كردم حرفی از جنس زمان نشيندم هيچ چشمی، عاشقانه به زمين خيره نبود كسی از ديدن يك باغچه مجذوب نشد هيچكس زاغچه ای را سر يك مزرعه جدی نگرفت   من به اندازهء يك ابر دلم می گيرد وقتی از پنجره می بينم حوری ـ دختر بالغ همسايه ـ پای كمياب ترين نارون روی زمين فقه می خواند   چيزهايی هم هست، لحظه هايی پر اوج   مثلا شاعره ای را ديدم آنچنان محو تماشای فضا بود كه در چشمانش آسمان تخم گذاشت و شبی از شب ها مردی از من پرسيد تا طلوع انگور، چند ساعت راه است؟   بايد امشب چمدانی را كه به اندازة پيراهن تنهايی من جا دارد، بردارم و به سمتی بروم كه درختان حماسی پيداست رو به آن وسعت بی واژه كه همواره مرا می خواند   كفش هايم كو؟

حرفهای ما هنوز ناتمام... تا نگاه می کنی:                        وقت رفتن است باز هم همان حکایت همیشگی! پیش از آن که باخبر شوی لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود آی... ای دریغ و حسرت همیشگی! ناگهان           چقدر زود                        دیر می شود!

کــــــــــــــــــــــــــــــــفــــــــــــــــــــــــــــــــــر

خدايا تو بوسيده ای هيچگاه ؟
لب سرخ فام زنی مست را
ز وسواس لرزيده دندان تو ؟
به پستان کالش زدی دست را !