آخر دفتر ِ من

آخر دفترم همین بود !

آخرِ عشق منم بی نشون موند!

چی می شه حالا که خسته ام

یه بار دیگه به رسم رفاقت بی آیی و

توی دستام، بکاری گل ها ی مریم!!

که سپید شه روزگارم!

که نشم غمگین واسه روز های رفتم!

بگیر دستای سردمو تو جاده

که نشم خسته از اون روزای رفته !

زندگی بی معناست

مثل يک شادی پوچ

مثل يک درد عميق

مثل يک کبوتر بی پر و بال

زندگی بی معناست مثل يک پاييز زرد

***

و اکنون عشق را همچون ديواری می پندارم که بين من و توست ...

گفتم از زندگی خسته ام گفتی که دل به تو بستم گفتم این حرفا دروغه گفتی با تو زنده هستم گفتم این همش یه خوابه یا که شاید یه سرابه رفتی و تنهام گذاشتی روی قلبم پا گذاشتی رفتی تو با یک غریبه به من اعتنا نکردی گفتی عشقت اهنینه رفتی و وفا نکردی گفتی از دوریت میمیرم من به عشق تو اسیرم گفتم از عشقت میترسم نا امیدو دل شکستم می دونم وفا نکردم به تواعتنا نکردم می دونم دلت شکسته است از تمومه دنیا خسته است می دونم تنهات گذاشتم روی قلبت پا گذاشتم یه روزی مییام پشیمون به سراغه تو عشقم می دونم هیچی نمونده زیره خاکه هر چی داشتم

من و تو یه آسمون بی ستاره

من و تو یه آسمون بی ستاره

به بهونه واسه موندن تو شبای عاشقانه

ای که از نسل کویری

 بیار برای عشقمون یه کم شراره

ای که سردی مثِ خاک

من و حل کن تو خودت مثل یه خواب

دلم می خواد تو این شبا

بشی برام یه هم صدا

یه هم صدا که بخونه شعرایی با چشمای خیس

یه هم نوا که ببوسه گل های سرد این کویر

دلم می خواد برام بگی رازهای گلهای کویر

از اون شبهایی که فقط تو بودی با باد کویر !

دلم می خواد با دستهای خیس منو در آغوش بکشی

از تن داغ خودت روح کویر رو در تن من بدمی

منو از خودت کنی تو این سکوت بی نظیر

چون فقط تو رو دارم تو این شبای بی کسی

بیا با هم ستاره شیم برای این تنها کویر

بیا که آسمون ما می خواد یه کم نور سفید

بشکن این سکوتتو  که میشکنه این دل من

با من بیا، ستاره شو ، عاشق بشو برای من

                                                                  پریسا

دردهاي من
جامه نيستند
تا زتن درآورم
چامه و چكامه نيستند
تا به رشته ي سخن در آورم
نعره نيستند
تا زناي جان برآورم
دردهاي من نگفتني
دردهاي من نهفتني است
دردهاي من
گرچه مثل دردهاي مردم زمانه نيست
درد مردم زمانه است
مردمي كه چين پوستينشان
مردمي كه رنگ روي آستينشان
مردمي كه نامهايشان
جلد كهنه ي شناسنامه هايشان
درد مي كند
من ولي تمام استخوان بودنم
لحظه هاي ساده ي سرودنم
درد مي كند
انحناي روح من
شانه هاي خسته ي غرور من
تكيه گاه بي پناهي دلم شكسته است
كتف گريه هاي بي بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است
دردهاي پوستي كجا؟
درد دوستي كجا؟
اين سماجت عجيب
پافشاري شگفت دردهاست
دردهاي آشنا
دردهاي بومي غريب
دردهاي خانگي دردهاي كهنه ي لجوج
اولين قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزير خويش را رها كنم؟
درد رنگ و بوي غنچه ي دل است
پس چگونه من
رنگ وبوي غنچه را ز برگهاي تو به توي آن جدا كنم؟
شعر تازه ي مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در اين ميانه من
از چه حرف مي زنم؟
درد حرف نيست
درد نام ديگر من است
من چگونه خويش را صدا كنم؟

من امروز به بلاگ فا آمدم .

البته از بلاگ اسکای اسباب کشی کردم . فکر میکنم دوباره درش تخته شد.

برای همتنون آرزوی سلامتی و سر بلندی دارم

کوچیک همتون (مهدی)